วันนี้มาเรียนวันแรกแบบเนือยๆบวกเฉื่อยๆ
แบบว่าเมื่อคืนอุตส่าห์เข้านอนเร็วเพราะวันนี้เรียนเช้า
แต่ดันนอนไม่หลับซะงั้น
กรรมสุดๆเลย ทรมานด้วย
หลับไปก็ราวๆ เกือบตี 2 แล้ว
แล้วพอประมาณตี 4 กว่าๆก็ตื่น
แล้วก็นอนไม่หลับแล้วด้วย
ก็เลยลุกขึ้นมาทำโน่นทำนี่
แล้วก็กินข้าว หลังจากนั้นก็นั่งแบบไม่มีไรทำ(นั่งย่อยอาหาร)
เสร็แล้วก็ง่วงขึ้นมาเลยไปนอนที่ห้องนั่นเล่น
อากาศดันหนาวเนบรรยาย ทำให้ต้องหาผ้ามาห่ม
แล้วก็หลับไปจนแมตะดกนเรียกว่า 7โมงกว่าแล้ว
รีบสุดๆเลย น้ำยังไม่อาบแล้วนัดเพื่อยไว้ 7.45
ดีที่บ้านใกล้เลยสายแค่นิดหน่อย
วันนี้คิดว่าจะไม่สายแล้วซะอีก
แต่ตอนนั่งเรียนก็ง่วงเป็นบ้าเลย
TT_TT
=======
เริ่มเรื่องกันต่อดีก่า
เรื่องของเขาและเธอ ตอนที่ 5
หลังจากเรื่องซวยๆหลายเรื่องผ่านไปแล้วในที่สุดก็มีเรื่องดีๆผ่านเข้ามาในชีวิตของฉันซะที วันปีใหม่นี้ยัยโนตมมาเอะชวนไปออนเซ็น ไปกับเพื่อนๆที่ทำงานด้วย แต่ว่าไปแต่ผู้หญิงทั้งนั้น พวกหล่อนคงคิดจะไปหางาบชายหนุ่มที่ออนเซ็นสินะ เซอะ... ไม่ชวนหนุ่มในบริษัทเพราะเข้ารู้เช่นเห็นชาติของพวกหน่อนหมดแล้วนะสิ (เฮอะๆ ไม่มีใครเค้าเอาแล้วสิท่า) แต่อย่างว่า พวกที่แต่งานแล้วกะพวกที่อายุน้อยกว่า เงินเดือนต่ำกว่า จะเอาไปต้มยำทำแกงอะไรได้ เพราะงั้นฉันก็ไปเที่ยวเอามันส์ดีกว่า จะได้สบายใจ
แล้ววันนั้นก็มาถึง วันสิ้นปีที่ฉันรอคอยในที่สุดก็ได้ไปเที่ยว ไม่ต้องนั่งหง่าวอยู่บ้านคนเดียวและที่แน่ๆ มันไม่ดีแน่ถ้ามีผู้ชายแบบนั้นอยู่ข้างห้อง โอ้ว คิดแล้วอยากร้องไห้ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนบ้านผู้น่ารักจะย้ายไปแล้วมีตัวมารมาอยู่แทนฉันควรย้ายบ้านมั้ยเนี่ย แต่ช่างมันก่อนเถอะตอนนี้ไปเที่ยวให้สนุกดีกว่า
แล้วเราก็ออกเดินทาง ไม่อยากเชื่อเลยว่าไปออนเซ็นทั้งทียังงกกันขนาดที่ว่าไม่มีใครยอมขับรถไป ทำให้เราต้องไปรถไฟกัน ทำอย่างกับว่าชินคังเซ็นมันถูกนักหละ ที่จิงพวกหล่อนหนะขี้เกียจขับกันมากกว่า ก็เล่นจองที่พักไว้ซะไกลเลย แย่จิงแฮะ
เราก็นั้งตู้เกือบหลังสุดเลย แต่แปลกมาที่วันนี้คนน้อยมากเลย สงสัยจะไปกันหมดแล้วก็แน่หละสิวันนี้มันต้องได้เที่ยวแล้ว ก็วันหยุดติดกัน 4 วันนิ ป่านนี้เค้าไปกันหมดแล้ว นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ต้องไปจองที่พักซะไกล แถงไม่รู้จักหละสินะ
แล้วเหล่าสาวๆอย่างเราก็คุยแล่นกันอย่างสนุกสนายเพราะมันไร้ผู้คนสิ้นดี
"นี่ ได้ข่าวเรื่องหัวหน้าแผนกโฆษนาคนใหม่รึเปล่า เห็นเค้าว่าป๊อปน่าดูเลย" ยัยมาเอะเริ่มเปิดประเด็น
"ไม่รู้สิ ได้ยินมาว่า เค้าหล่อมากเลยแต่ว่าดูไม่เห้นสนใจใครเลย มีครอบครัวรึยังก็ไม่รู้" มุงิว่าต่อ
"ฉันว่าคงยังหรอก เพื่อนฉันที่อยู่แผนกนั้นบอกว่าเค้าอยู่คนเดียว" มิซึกิเสริม
พวกหล่อนนี่ก็รุ้ดีจังนะกับเรื่องของชาวบ้านเนี่ย โดยเฉพาะเรื่องของผู้ชายที่มีการงานดี เงินดี และฐานะดี เพราะนั่นหละที่เป็นเป้าหมายที่น่าสนใจสำหรับการแต่งงาน
"พี่ แล้วพี่ว่างัย มีข่าวอะไรมั่งรึเปล่า" นี่หล่อน หล่อนนี่อยากรู้ทุเรื่องเลยนะ ฉันจะไปมีข่าวอะไรหละ ถึงจะทำงานร่วกันก็จิง แต่ฉันไปทำงานนอกสถามที่ตั้ง เดือนนึง เหนื่อยแทบตาย แต่ที่รู้เค้าไม่ได้เป็นพนักงานใหม่นิ เค้าทำงานมาตั้งนานแล้ว แต่พึงได้เลื่อนตำแหน่ง แล้วก็เห็นว่าหักอกสาวโดยที่ไม่รู้ตัวมานักต่อนักแล้วซะด้วย
"ไม่มีหรอกหยะ ฉันจะไปห้องน้ำ"
"ไปด้วยสิพี่" ยัยนี่หนิ ตามติดกันเป็นแก่ไก่กะลุกเจี๊ยบไปได้
ห้องน้ำ
"พี่หน้าอกพี่เองก็ใหญ่ไม่เบาเหมือนกันนะ"
"แล้วไงหละยะ"
"ขอลองจับดูหน่อยจิ"
"หล่อยจะบ้ารึงัย"
"ไม่บ้าหรอก นะ นะ ของจับหน่อยนะ"
ว่าแล้วยัยนั่นห็พยามจับหน้าอกที่หวงแหนของฉัน ฉันเลยรีเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำ
โครม!!!!
"ว๊าย?!"
"แอ๊ก!!"
ว้ายกรรมแล้วไปชนใครเค้าเข้าก็ไม่รู้
"ขอโทษค่ะ!! ขอโทษจริงๆน่ะค่ะ บังเอิญว่าเพื่อนของชั้น..." เพื่อนฉันอะไรหละ เพื่อนฉันไล่จับนมฉันรึงไง ใครจะพูดแบบนี้ได้ "กรี้ด................................" สมองของฉันว่าเปล่าในทันทีที่เห็นหน้าผู้ชายคนนั้น ก็จะใครซะอีกหละก็ตาหน้าหล่อนิสัยแย่หนะสิ ฉันไม่รู้จะทำไงเลยรีบชิ่งอย่างเร็วที่สุด(Gone with the wind already)
"นั่นใครอะพี่ ที่พี่ไปชนเค้าเมื่อกี้อะ"
"ก็อีตาผู้ชายข้างบ้าหนะสิย่ะ"
"โหเนี่ยนะที่ว่าแค่ดูได้หนะ หล่อออก ว่าแต่เค้าหน้าตาคุนๆนะ"
คุ้น??? ยัยนี่คุ้นทุกคนเลนนะหล่อน แล้วยัยมาเอะก็นั่งนึกแล้วก็พึมพำอะไรอยู่นาน จนเราใกล้ถึงสถานีหล่อนก็พูดขึ้น
"นึกออกแล้วพี่ เค้าก็หัวหน้าแผนกโฆษนาคนใหม่ ที่เป็นหัวหน้าพี่งัย"
ซีด หัวหน้า หัวหน้า หัวหน้า...
"เธอจำผิดรึเปล่า"
"ฉันว่าไม่นะพี่ แต่ฉันก็ไม่ค่อยแนใจเหมือนกัน เพราะไม่เคยเห็นเค้าชัดๆงะ"
หล่อนจำผิดแล้ว จำผิด ฉันพยามให้กำลังใจตัวเอง หรือพูดง่ายก็หลอกตัวเองอยู่ แต่อะไรมันจะบังเอินได้ถึงขนาดนั้น
แล้วเราก็มาถึงในที่สุด
หลังจากที่เช็คอิน พวกเราก็เอาของไปเก็บที่ห้อง ซึ่งเป็นแบบโบราณ มีประตูกันจากห้องใหญ่เป็นห้องเล้ก 2 ห้อง พวกเราเลยแบ่งกันห้องละสองคน ฉันนอนกะมาเอะ แล้วมิซึกินอนกับมุงิ หลังจากที่จัดของกันเสร็จพวกเราก็ชวนกันไปแช่บ่อน้ำร้อน อ่า..
สาวสวยสี่คนจึงเปลี่ยนเสื่อผ้า แล้วไปทำตัวเปื่อยกัน.......
"พี่ พี่มิซึกินี่ผอมจังนะ" ยัยมาเอะเริ่มหาเรื่องนิทาชาวบ้านอีกตามเคย ใช่สิยะ ใครจะไปหุ่นสะบึมเหมือนหล่อนหละ
"อือ ก็ดูดีนะ เค้าหุ่นดี"
"ว่าแต่พี่เถอะ เรืองผู้ชายไปถึงไหนแล้วหละ" กรรม นี่มันหาเรื่องคุยไม่ได้แล้วหรืองัยนะ
"ก็ไม่มีอะไรหรอก" มันไม่มีจิงๆนิ
"ไม่มีแล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยหละ" ฉันหน้าแดงหรอเนี่ย >////<
"คงเป็นเพราะแช่นน้ำนานไปหน่อยหนะ" ฉันพูดแล้วลุกขึ้นมาจากน้ำใส่ชุดยูกาตะแล้ว... ชิ่ง
แล้วฉันก็หมดอารมณ์สนุกเลยไปนอนแล่นอยู่ในห้อง ปล่อยให้ยัยมาเอะกับพวกเพื่อนๆไปอ่อยเหยื่อได้อย่างสบายใจ ใครจะอยากไปกันหละ ขืนออกไปแล้วต้องไปเจอกะไอ้บ้านั้นอีก ตายซะยังจะดีกว่า
แล้วด้วยความง่วง ความเหนื่อย หรือว่าเฉาก็ไม่รู้ ทำให้ฉันนอนหลับจนอดกินของอร่อยวันปีใหม่เลย เพราะนายคยเดียวแท้ๆเลย ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้าเห็นแต่มุงิอยู่ในห้อง นอกนั้นหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ แต่พอเดาได้ว่าคงอยู่กับเหยื่อที่ตกได้เมื่อคืนเป็นแน่แท้ ด้วยความหิวจิงออกไปหาอะไรกิน แต่ในโรงแรบอบกว่าต้องใช้เวลาเตรียมอาหารเพราะไม่ได้สั้งไว้ล่วงหน้า ฉันเลยสั่งไว้ แล้วก็ออกไปเดินสุดอากาศเย็นๆข้างนอก
โอ้... วันนี้อากาศดีจัง สมกับเป็นวันปีใหม่ ฉันเดินชมนกชมไม่อยู่นาน แล้วพระอาทิตย์ก็ค่อยๆโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา มันช่างเป็นภามที่สวยอะไรเช่นนี้ แต่ดูคนเดียวมันจะไปมีอะไรดีหละ ต้องมีคนดูด้วยสิ T^T เมื่อคิดแบบนั้น หน้าของหมอนั่นก็ลอยขึ้นมา ตายแล้ว นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย คงเป็นเพราะตาลายจากความหิวมั้ง ไปกินข้าวดีกว่า เมื่อคิดได้ ฉันก็เดินกลับเข้าไป
"อ้าว!!! นี่เธอ....."
"กึ๊ย!!! นี่คุณ......"
อื้ย ทำไมมันซวยตั้งแต่วันแรกของปีอย่างนี้น้า
"ผมไม่ใชผีนะคุณ ทำไมเจอที่ไรต้องกรี้ดหรือไม่ก็หลบหน้าทุกครั้งด้วย"
"เพราว่าคุณมันตัวซวยหนะสิ เจอะคุณทีไรฉันซวยทุกที่เลย"
"เราอยู่ห้องข้างกันนะคุณ จะผู้มิตรกันไว้หน่อยไปได้หรอ คุยกันครั้งแรกก้ว่าผมเป็นตัวซวยเลย"
"ก็..."
"เฮ้ยชิน.................."
"ผมต้องไปแล้วหละ พี่ผมเรียกแล้ว"
ฉันพยักหน้าหงึกๆแสดงว่ารับรู้แล้ว ว่าแต่ทำไมพี่น้องคู่นั้นต้องมองมาทางแนแล้วกระซิบกระซาบกันด้วยหละ หรือว่าจะแอบนินทาฉันกันนะ แต่ช่างเหอะ หิว ไปกินข้าวดีก่า
อาหารที่สั่งน่ากันมากๆแลย ฉันเลยกินซะเต็มคราบ ว่าแต่มันจะทำให้ชั้นไขมันเพิ่มขึ้นรึเปล่าเนี่ย เห็นเค้าบอกว่าเห็นนี้มีงานเลี้ยงข้างล่าง แล้วก็จะมีดอกไม้ไฟด้วย น่าไปจังเลย เหมือนกับว่าย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ดีจัง
เย็นนั้นฉันใส่ยูกาตะล่งไปข้างล่างหลังจากที่แช่น้ำเสร็จ สบายตัวมากเลย อะไรจะดีแบบนี้ งานเริ่งมพอดีเลย วันนี้ลมพัดเย็นสบาย แล้วฉันก็เจอคนที่ไม่อยากเจอ กรรมจิง ทำไมต้องเจอหมอนี่บ่อยๆด้วยนะ ที่สำคัญ ทำไมถึงได้ซวยจองที่พักที่เดียวกันได้ เฮ้อ...
ระหว่างที่ฉันกำลังเดินไปที่โต๊ะอาหาร สิ้งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ฉันเดินสะดุดชายเสื่อตัวเองแล้วก็พรวด หลับตาปี๋ไม่อยากมองอะไรทั้งสิ้น ฉันรู้ว่าหน้าแต่ยับเยินแน่ แล้วก็คงเจ็บแบบไม่ต้องบรรยายแบบชัวร์ๆเลย แต่ผิดคานเฮะไม่เจ็บเลย ว่าแต่ใครมารับฉันเอาไว้หละเนี่ย โอ้ว ขอบคุณจิงๆ ที่ช่วยเอาไว้ แต่ยังไม่ทันได้พูฉันก็ใบ้กิน เพราะคนที่ช่วยฉันก็อีตาบ้าไร้มารยาทหนะสิ ตอนนี้ตัวฉันร้อยผ่าวไปทั้งตัวเลย ไม่รู้จะทำยังงัยดี ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยถูกผู้ชายกอดเลย ถึงจะอายุปูนนี้แล้วก็เถอะ แต่ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในอ้อมกอดของชายที่ไม่ชอบหน้า แถมยังอยู่ในสายตาของประชาชีตั้งมากมายอีกต่างหาก
เมื่อได้สติ ฉันก็ผลักตัวเองออก
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ"
" ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ"
โอ้ย!!! ยังไม่ทันก้าวเดิน เพียงเค่เหยี่ยบเท้าลงพื้นฉันก็เจ็บแปล้บที่ข้อเท้าซะแล้ว
ไม่พูดไม่จาหมอนั่นก็อุ้มฉันขึ้นมาเฉยเลย แถมยังอุ้มแบบเจ้าบ่าวอุ้มเจ้าสาวด้วยงะ ไม่ได้นะ คนที่จะอุ้มฉันแบบนี้ได้ต้องเป็นเจ้าบ่าวของฉันเท่านั้นหยะ
ฉันพยามดิ้น แต่ไม่ประสบผล แถมยังแย่ลงอีก เพราะหมอนั่นยื่นหน้าเข้ามาแล้ว
.
.
.
ก็แน่สิ จะอะไรหละฉันก็หยุดดิ้นทำตัวเป็นเด็กดีหนะสิ หมอนั่นถึงเอาหน้าเข้าออกไป
"หยุดดิ้นได้แล้วสินะ"
อ๊ากกกกกกกกกกกกก อยากร้องออกมาดังๆ แล้วแบบนี้ฉันจะเป็นยังงัยต่อไปเนี่ย!!!
=======
To be con.
และแล้วก็จบไปอีกตอน
พร้อมกับรายงาน 400 คำ
ฮะห้า เสร็จแล้ว
บะบายค่ะ
แล้วเจอกัน
edit @ 2 Jan 2008 22:41:20 by ~ Ka Ren ~
